O_decibel

1.

"ผมอยากรู้ว่าคณะ...  เป็นยังไง?  จะเหมาะกับผมไหม?"

น้องชายวัยสมัครสอบเข้ามหาลัยโทร.มาขอคำปรึกษาเรื่องคณะที่จะยื่นสมัครพร้อมผลคะแนน

 

ผมในฐานะพี่ชายที่จบมาจากคณะดังว่าก็พอจะให้คำปรึกษาไปได้กล้อมแกล้ม

แต่ทั้งหมดก็มาจากประสบการณ์บวกกับทัศนะคติของตัวเองคนเดียวทั้งหมด

 

ใช่-ไม่ใช่ไม่รู้  รู้แค่ว่าผมรู้สึกอย่างนั้น

 

 

2.

หลังจากทำงานมาได้สักพัก  มีเงินเก็บอยู่นิดหน่อย  กิเลสในตัวก็เริ่มกระตุ้นให้อยากได้นั่นได้นี่

สุดท้ายมาหยุดอยู่ที่ "อยากได้กล้องถ่ายรูป" สักตัว

 

ตามประสามือใหม่เอี่ยมยังไม่เคยมีกล้องดิจิตอลส่วนตัว  และไม่รู้จะไปขอคำปรึกษาจากใคร

ง่ายที่สุดก็คือหาข้อมูลจากเวปค้นหาข้อมูลยอดนิยม google นี่แหละ

พร้อมด้วยคำค้นง่ายๆ อย่างเช่น  คำแนะนำซื้อกล้อง  วิธีเลือกกล้องดิจิตอล เป็นต้น

 

ข้อมูลที่ได้ก็หนีไม่พ้นแรงเชียร์ว่าใช้รุ่นนี้สิ  ยี่ห้อนี่สิ

แต่มีคำแนะนำบางคำแนะนำที่น่าสนใจคือ  แทนที่จะออกแรงเชียร์ไปเลยว่าควรเลือกรุ่นไหน  ค่ายไหน

คำแนะนำบางความเห็นกลับบอกว่าให้ลองไปที่ร้านแล้วขอจับขอถือขอลองถ่ายจากกล้องรุ่นต่างๆ จริงๆ ไปเลย

 

ผมว่าความเห็นแบบนี้ดูเข้าท่าและน่าสนใจ

และยิ่งกลับไปคิดทบทวนเทียบเคียงกับคำถามที่ผมถูกน้องชายถาม

 

บางที  คำตอบที่ดีของคำถามก็อาจคล้ายกัน

.

.

 

 

"อยากรู้...ต้องลอง"

 

 

.

.

เพราะคำแนะนำหรือคำบอกเล่าต่างๆ ล้วนมาจากข้อมูลเชิงอัตตวิสัย

ถึงแม้จะพยายามทำให้เป็นภาวะวิสัยมากเท่าใดก็ตาม  

 

และยิ่งไม่ต้องไปคิดว่าที่คิดว่าใช่  ว่าเหมาะกับเราแล้วจะต้องใช่แน่ๆ

 

จะใช่หรือไม่ใช่สำหรับใคร  บางทีแค่ข้อมูลหรือคำแนะนำมันก็ยังไม่พอ

จะใช่หรือไม่ใช่บางทีจะรู้ได้ก็เมื่อได้พิสูจน์ด้วยตัวเองแล้วเท่านั้น

 

บางทีปัญหาที่มีอาจไม่ได้อยู่ที่ว่าจะมีอะไรให้เลือกมากพอหรือป่าว

หรือเรามีอะไรที่ใช่สำหรับตัวเองไหม

 

แต่ปัญหาอาจอยู่ที่ว่าเรามีเวลามากพอที่จะหาสิ่งที่ใช่-ที่เหมาะกับตัวเรา  หรือไม่

 

(๑)

ต้นข้าวงอกงามจากท้องนา

...

ข้าไม่ได้เขียนบทกวีมานานนัก

 

(๒)

ฝนตก  หญ้างอกงามเต็มท้องนา

...

หยดน้ำหล่นจากฟ้า  ความเหงาเต็มใจคน

 

(๓)

มีอะไรในความว่างเปล่า

(มีความว่างเปล่า)

ไม่มี

 

"ชีวิตเป็นผลของการใช้ชีวิต" - ฉันเอง